Gerçek canavar: İnsan
Yirmi dört yıldır kıyamet sonrası korku-gerilim serisi “28” (2002) bu çeşidin esin kaynağı oldu. Direktör Danny Bu türlü ile senarist Alex Garland enfekte olmuş ve olmamış insan ortasındaki çizgiyi değiştirip zombi figürünü tekrar tanımladılar. Hasta annesini Doktor Kelson’a götüren Spike dönerken tarikatçı küme Jimmyler tarafından yakalanır. Kelson, Samson ismini verdiği enfekte “alfanın” insani reaksiyonlarını araştırır. Şeytana tapan Sör Lord Jimmy müritleriyle birlikte insan avlar. Sonunda ateist bilim adamıyla satanist psikopat karşılaşır. “28 Yıl Sonra: Kemik Tapınağı” daha karanlık, daha ürkütücü, radikal, acımasız, kapsamlı, korkutucudur. Nia DaCosta destanı tekrar yaratır, bu kere enfekte olanlar artık şovun merkezinde değil art plandadırlar.
ORGANİZE ŞİDDET
Kaosa karşı savaşmayan, kör öfkeleri daha ürpertici, organize, ritüelleşmiş şiddetten zevk alan Jimmyler enfekte olanlardan daha korkunçturlar. Etik boşluk içindeki insan bunu acımasız şiddet, tarikatlar, mitlerle doldurur. Yozlaşmış tarikat kıyamet sonrasını nihilist bir karnavala dönüştürür. DaCosta kült seriye farklı yaklaşır. İki sinema de eşsiz, çılgın, şahsidir. “Bir Danny Bu türlü sineması yapmadım. Zira bunu yapmak imkânsız. O çok özel. Tıpkı şaşırtan enerjiyi korudum” diyen direktör, grafik şiddeti dorukta yansıtır. Kelson’la Samson’ın buluşması enfeksiyona tahlil belirtileri içerir. Görüntü yönetmeni Sean Bobbitt’in çekimleri etkileyicidir, oyunculara takılan minyatür dijital sensörlerle onların bakış açılarından endişelerini, suratlarını, şaşkınlıklarını hissederiz. Hildur Guonadottir’in güçlü, sürükleyici müziği harikuladedir imal ve ses dizaynları dikkat çeker. Ralph Fiennes, Alfie Williams, Jack O’Connell, Chi LewisParry, Erin Kellyman’ın performansları başarılıdır. Karanlıkçılık ve kaderciliğe karşı uygarlık; bilim, dayanışma, paylaşma ile insanlık küllerinden tekrar doğacaktır.
HİÇBİR ŞEYİN EHEMMİYETİ YOK’
Albert Camus’nün “Yabancı” (1942) romanı varoluşçuluğun nihilizme karşılık verdiği en ünlü romanıdır, Camus politik bir eser yazdığını kabul etmemiştir. Cezayir’de doğan müellif Fransız sömürgeciliğinin trajedisini yaşadı, çocukluğu fakir mahallelerde geçti. Luchino Visconti, “Yabancı”yı (1967) sinemaya uyarladı, roman bir devrin belirsizliğine ait açık bir kitaptı. Sinemada Marcello Mastroianni ve Anna Karina oynadı. İkinci versiyonu (2024) çeken François Ozon sinematik dramdan çok atmosfer yaratmayı amaçladı, siyahbeyaz sinemasına Fransız sömürgesi olan Cezayir’e ilişkin 1930’ların bir haber belgeseliyle başlar. Cezayir’de bir şirkette memur olan orta sınıfa ilişkin Meursault annesinin vefat telgrafını alınca sayfiye kenti Marengo’ya sarfiyat, cenazede gözyaşı dökmez, plajda eski çalışanı flörtöz Marie’yle karşılaşır. Birlikte Fernandel’in güldürüsünü izlerler, sinemanın girişindeki “Yerliler giremez” yazısı dikkat çeker. Ozon romandaki bayan karakterleri öne çıkarır: Meursault’nun nişanlısı Marie ve Cemile ataerkil toplumda yaşayan bayanlardır. Siyah-beyaz rengi bilhassa seçen direktör renkli bir dünyada yaşadığımızı, siyah-beyaz nesnelere farklı gözle baktığımızı savunur. Bunu bilhassa Meursault’nun hayattan kopukluğunu yansıtmak için yaptığını vurgular. Baş sesini az kullanır, edebi ve sinemasal anlatım farkından dolayı romana duygusal yaklaşır. Duyusal tecrübeyle her şeyi genç adamın gözünden görürüz, duyumsarız, sesleri duyarız. 20. yüzyıl beşerinin yabancılaşmasını, hayatın manasını, insan alakalarını, mevti betimleyen sinema vakitsiz, kozmik bahisleri sorgular. Benjamin Voisin, Rebecca Marder, Pierre Lottin, Denis Lavant’nın oynadığı sinemaya aktarılması sıkıntı bir roman “Yabancı”yı Ozon beyaz perdeye muvaffakiyetle aktarmıştır. Anti kahraman Meursault’da Benjamin Voisin’in performansı fevkaladedir.
