Prof. Dr. Tekin, Jimmy Carter döneminde yaşanan fiyaskoyu anımsattı ve uyardı: Trump farklı

Prof. Dr. Ali Tekin Cumhuriyet’in sorularını yanıtladı.

– Şam ile SDG ortasında geçtiğimiz cuma “nihai” olarak tanımlanan mutabakata nazaran SDG’nin yıllardır istediği özerklik talebi büsbütün bitti mi?

Büyük resme baktığımız vakit SDG’nin birinci ortaya koyduğu taleplerin elde edilemeyecek düzeyde, epeyce maksimal olduğu ve hem dünyanın yeni jeopolitiğini hem de bölgeyi ve Suriye’nin iç istikrarlarını yanlış okuduğu görülüyor. Bu durumda, özerklik talebi de bitmek zorunda kaldı. Şam idaresi devletin içinde öteki siyaset ve askeri güç odaklarının oluşmasına sıcak bakmıyor. Zati Türkiye’nin durumu da bu biçimdeydi. Fakat işin doğrusu değerli olan faktör ABD’nin nasıl baktığı idi. Zira burada oyun kurucu ABD. O denli anlaşılıyor ki ABD de Suriye’de güçlü bir merkezi hükümet üzerinden istikrar istiyor.

– SDG neden gözden düştü?

– Şara’yı dünya sisteminin kabul ettiğini görüyoruz, Şara daha mı muteber?

Şara idaresine güvenmek kolay değil lakin Suriye için daha uygun bir senaryo yok. Zira Irak, Lübnan, Libya üzere başarısız örnekler var. Bu ülkelerde güçlü bir merkezi yapı yok, o nedenle çok kırılganlar. Suriye’de de misal yapının sürdürülebilir olamayacağını gördüler. Suriye’de içeriden güçlü bir kümesi yani HTŞ’yi çıkardılar. Ne Dürziler, ne Aleviler, ne de Kürtler’in gücü şu anki Şam Hükümeti’nin gücüyle uzunluk ölçüşecek durumda değil. Ayrıyeten Şam’daki yeni idaresi destekleyen çok sayıda bölge ülkesi var.

– Bunun nedeni ABD’nin Şara’yı tercih etmesinden gelmiyor mu, SDG’den takviyesini çekmeseydi bu türlü süratli bir geri çekilme ve Arap aşiretlerinin ayrılması mümkün olur muydu?

Doğru, lakin HTŞ Sünni/Müslüman kısımların bir temsilcisi vasfına sahip. HTŞ çoğunluğu temsil eden siyasi bir güç. SDG üzerinden bir rejim inşa edilseydi bu orta vadede yürümezdi. Nüfusları Suriye’de yüzde 10/15 civarı. Devleti ileri taşıyacak bir yoğunlukları yok. Hasebiyle hem yapay hem de meşruiyet eksikliği olurdu. HTŞ liderliği de makul bir tavır sergiledi.

“TÜRKİYE İSTEDİ HTŞ SABRETTİ”

Bunda Türkiye’nin de kıymetli rolü var. Muhtemelen Türkiye: “Siz selefi bir geçmişten geliyorsunuz, size milletlerarası inanç yok, Suriye’nin içindeki başka kümeler da güvenmiyor. Hasebiyle sizin buradan bir çıkış yakalamanız için herkesi şaşırtacak ılımlılıkta olmanız gerek” telkininde bulundu. Bunu söylemek kolay, yapmak kolay değil. Alevi katliamlarında, Dürzilere yönelik akınlarda Şam idaresi bu kümeleri “korumadığı” gerekçesiyle suçlandı. Ancak Halep operasyonuna baktığınızda Şam’ın çok dikkatli olduğunu gördük. Muhtemelen Türkiye bunu bilhassa istedi. HTŞ de sabırlı oldu.

– Yeni bir mağduriyet yaratmamaya da dikkat etmiş olabilirler mı?

Kesinlikle. Sorun o esasen. ABD için değerli olan mevzulardan biri de İsrail’in güvenliği. Şam idaresi, Selefi geçmişi olmasına karşın İsrail’le görüşmeler yapıyor. Belirli ki bazı konularda görüş birliği oluşmuş olmalı ki, Kürtlerin beklentisinin bilakis İsrail, SDG sıkıntısında taraf olmadı. Muhtemelen onlar da ABD tarafından uyarıldılar.

– Mutabakata nazaran SDG Şam hükümetine kademeli entegre olmayı kabul etti. Fakat ferdi iştirakin yerini tugay ve tümenler aldı. Bu durum gelecekte kahır yaratmaz mı?

Belli ki Şam idaresi bir ölçü ödün vermiş. SDG, “Entegre olmak istiyoruz ancak güvenliğimizden dert duyuyoruz” demiş olabilir. Suriye bunu kabul ettiğine nazaran Ankara’nın onayı vardır. Türkiye’nin hassas olduğu bir bahis da Suriye vatandaşı olmayan SDG’lilerin ülkeden çıkarılması. Bu gerçekleşirse Suriye temelli YPG’nin ayakta kalmasından rahatsız olmuş fakat çok ses etmemiş olabilir Türkiye. Lakin ben bu bahsedilen boyutlarda ve yapıda bir askeri entegrasyonun Suriye için de Türkiye için de tehdit olacağını sanmıyorum. Bir mümkünlük da şu: SDG’nin tümen ve tugay olarak entegrasyonu konusunda tam netlik sağlanmamış da olabilir. Şam’dan yapılan açıklamalarda hala ferdi iştirakten bahsediliyor. Netleşmesi için biraz daha beklemek gerekiyor.

“DAHA ÂLÂ BİR SENARYO YOK”

– Suriye’de Türkiye’nin istediği üniter yapı kurulabilir mi?

Daron Acemoğlu kitabında, “Bir ülkenin kalkınabilmesi için merkezi yönetimin muhakkak bir güce sahip olması gerekir. Lakin bu diğer seslere kulak vermeyen bir yönetim manasına gelmez” diyor. Yani gereğince güçlü olsun fakat çok güçlü ve otoriter olmasın. Suriye’nin sorunu bu. Gereğince güçlü olmalı ki Suriye halkına ortak bir ufuk gösterebilsin. Ayakta kalabilmesi için halka kamu hizmetlerini ulaştırabilmesi gerekiyor. Bunun için finansmana muhtaçlığı var. Finansman için dışarıdan yatırım gelmeli. Yatırım için şiddete kayan bir siyasete geçmemeli ki dünya Suriye’yi tekrar izole etmesin. Yani HTŞ’nin raydan çıkmasını engelleyecek etmenler elde var. Bu bir talih ve aslında daha güzel bir senaryo da yok.

İRAN SAVAŞI KAPIDA

– ABD, Kanada ve Avustralya İhtilal Muhafızları’nı terör örgütü olarak tanıdı. AB de İran’daki halk hareketinin akabinde birebir yola girdi. Çin, ABD’nin bu kadar savaş gemisini boşa getirmeyeceğini söyledi. Savaşın her an başlayacağı istikametinde açıklamalar var. Yıllardır konuşulan İran saldırısı gerçekleşecek mi?

Trump; İran’ın zenginleştirilmiş uranyumu ortadan kaldırmasını ya da teslim etmesini, nükleer tesislerin kapatmasını, balistik füzelerden vazgeçmesini, vekil güçler üzerinden İsrail’e tehdit olmamasını istiyor ve bunları kabul ederse görüşeceğini söylüyor. İran’ın bu kaideleri kabul etmesi mümkün değil. Kabul ederse hem içeride hem dışarı güçsüzlüğünü ilan etmiş olur. İçeride de meşruiyet yerini uygunca silikleşir, ülkenin dış güvenliğini sağlamlayamayan bir devlet olduğu tescil edilir. Bu da rejim aykırılığını daha güçlü ve legal hale getirir, muhalifleri daha da cesaretlendirir. Tüm bu münasebetlerle İran olumlu karşılık vermeyeceği için ben bir savaş bekliyorum.

– Savaş mı, Venezuela gibisi bir operasyon mu olur?

1979 İran ihtilalinden sonra genç fanatik İranlı öğrenciler, ABD elçiliğini bastı ve diplomatları rehin aldı. Rehineleri kurtarmak için askeri operasyon düzenledi. Birkaç büyük uçak ile helikopterler Tahran’a yakın bir çöl bölgesine iniş yaptı. Fakat operasyon sırasında bir helikopter bir uçağa çarptı, ikisi de yandı. Öteki bir helikopter kumdan etkilendi, uçamadı. Bir öbür helikopterin hidrolik arızası çıktı. Operasyonun başarılı olması için kâfi sayıda helikopter kalmayınca dönemin ABD Başkanı Jimmiy Carter arandı ve “Ne yapalım” diye soruldu. Yanındaki kumandan “Vazgeçelim” deyince Carter da üstelemedi. Operasyonda sekiz ABD askeri öldü, diplomatlar 444 gün rehin tutuldu. Bu fiyasko tarihe geçti. Carter ikinci kere lider seçilemedi. Carter’a yönelik genel tenkit, dış siyasette yumuşak olduğu, güç kullanmadığı istikametindeydi.

“CARTER ÖRNEĞİNİ TARTIYOR”

Bugün Trump farklı, son devri ve risk alabilir. Zira tarihe nasıl geçeceği ile çok ilgili. Bir ABD askerinin dahi burnunun kanamadığı Venezuela operasyonundan sonra Trump’ın egosu tavan yaptı. İran’a taarruz riskini alabilecek yapıda. Şayet İran’da rejim değişikliğini kotarabilirse bu Trump kendisini imparator olarak görmeye başlayacaktır. Lakin öbür taraftan Carter örneği var. Onu da tartıyor. Lakin yüksek riske karşın övünmek, “Bunu kimse yapamadı, ben başardım” demek için savaşı başlatabilir. Bu türlü olursa, Venezuela’ya nazaran çok daha kapsamlı ve şiddetli bir operasyon olacaktır.

– Dışişleri Bakanı Hakan Fidan, Suriye Özel Temsilcisi Barrack ve İran Dışişleri Bakanı Arakçi ile defalarca görüştü, Erdoğan’ın ABD ve İran’a üçlü toplantı teklif ettiği bilgisi kamuoyuna yansıdı. Bu teşebbüsler tarafları masaya çeker mi?

Türkiye arabuluculuk konusunda kendisini ehil görüyor ve bu rolü üstlenerek memleketler arası düzlemde yer almak istiyor. Bu yanlış bir yaklaşım değil. Lakin ben, ABD’nin İran ön şartları sağlamadan masaya oturacağını sanmıyorum. Trump’ın İran’da asıl gayesi rejim değişikliği. Lakin bunu rejim değişikliği olarak formüle etmemeye çalışıyor. Zira rejimin değişmesi için İranlılar dayanak vermeli. Şayet Trump “Ben rejim değiştirmek için vuruyorum” derse İran’daki kimi ögeler geri çekilebilir.

– Muhalifler dahi birleşir mi, “İranlılık” şuuru mi ağır basar?

Giderek azalmakla birlikte, birtakım kümelerde bu olabilir. O nedenle Trump rejim konusu üzerinde daha az duruyor. Fakat çok konuştuğu için bu her an değişebilir elbette.

– Rejim Trump’ın ne kadar umurunda?

Trump’ın çok umurunda değil tahminen lakin mevcut liderlikle istediklerini kabul ettiremeyeceği de açık. Trump idaresi İran’daki rejimin içerideki baskı siyasetleriyle fazla bir kaygısı olduğunu düşünmeyelim. Lakin İran rejiminin yumuşak karnının halkından kopmuş, meşruiyetini kaybetmiş olması olduğunu gördüğü için rejim değişikliği Trump için de mantıklı bir yaklaşım haline geliyor.

Bu rejim İran’ın gelecek ümitlerini karartıyor. Halk takviyesi tahminen yüzde 20’lerde tahminen o kadar da yok. Baskı ve zorbalık giderek artıyor. Bölge ülkeleriyle de ilgileri makûs. Birkaç ülke dışında dünyanın öteki güçleriyle de ortası yeterli değil. Yani İran’ın hem içeride hem dışarıda alakalarını yönetememe sorunu var ve bu rejim artık tıkanma noktasına gelmiş durumda, bir geleceği yok. Lakin bu ne kadar vakit alır göreceğiz.

– Rejimin değişmesi ABD’nin eliyle mi olacak?

Geçen yaz dışarından müdahale olduğunda halkın aşikâr oranlarda bayrak etrafında birleştiğini 12 Gün Savaşı’nda gördük. Lakin Aralık/Ocak protestolarından sonra görünen o ki İran’ın içinde giderek büyüyen bir kesim kimin takviyesi olduğuna bakmaksızın rejimin bir biçimde değişmesini istiyor. Kimi yorumlar İranlıların eskisine nazaran dış müdahaleye dahi bu noktadan sonra soğuk bakmadığı istikametinde. Belirli ki ABD bir rol oynayacak fakat bunun ne ölçüde olacağını kestirmek güç.

– “Ölçülü bombardıman”dan kelam ediliyor. Bu İran’da rejim değiştirir mi, savaşın sonucu ne olur?

Hameney 86 yaşında. Ya doğal yolla vefat edecek ya da misyonu öteki birine bırakacak. Bu kaçınılmaz. Liderlik değişiminde işler farklılaşabilir. Yeniden rejimin içinden lakin çeperinden, nispeten daha ölçülü, bölge ve dünya ile ilgileri daha serin kanlı götürecek bir önder gelebilir. Mollalardan biri çıkıp daha orta yol siyasetler, yaptırımlardan kurtulmuş bir iktisat, daha özgür bir hayat stili garantisi, artan bir toplumsal refah vadedebilir. Tanınan bir meşruiyet sağlayabilir. Lakin ABD saldırırsa yahut Venezuela gibisi bir operasyon yaparsa İhtilal Muhafızları’nın desteklediği sertlik yanlısı biri de idaresi ele alabilir. Bu da natürel ki daha çok kan dökülmesine yol açabilir. Küçük bir mümkünlük da ABD’nin İran idaresinin denetimi kaybetmesini getiren kapsamlı bir taarruz yaptıktan sonra mevcut rejim ögelerini da içeren bir ulusal geçiş hükümeti kurulması ve sonrasında seçimlere gidilmesi üzerinde mutabakatı olabilir.

– İran etrafındaki askeri yığılmanın korkutma, yıldırma gayeli olduğu istikametinde tahliller de var. Sırf korkutmak için Trump bu derece masraf yapar mı?

“Gelmişken kullanayım” mantığı olmaz. Hatta İran ABD’nin kaidelerini kabul ederse Trump buradan bir zafer çıkarır ve “Bir kurşun bile atmadan İran’a isteklerimi kabul ettirdim” deyip reklamını yapar. Savaşmaya hazır olduğunu göstererek lakin savaşmadan kazanır. Lakin İran’ın Trump’ın şartlarını kabul etmesi mümkün değil.

– Suudi Arabistan ve BAE hava alanlarını kullandırmayacağını açıkladı. Bu ve emsal kararlar ABD için caydırıcı olur mu?

Suudilerin bunu demesi birkaç açıdan akla yatkın. Birincisi İran’ın Suudi Arabistan’ı bombalamasını önlemek istiyorlar. İkincisi Suudi Arabistan son devirde İsrail’in agresifliğinden şikayetçi. Bilhassa Katar’ı bombalaması Suudi Arabistan’ın İsrail’e bakışında kıymetli bir fark yarattı. İsrail’in fazla güçlenmesini, İran’ın büsbütün aciz bir duruma düşmesini istemiyorlar.

– Bu ortada Irak sorunu var, Maliki İran uzantısı olarak görülüyor, Irak’ta idare netleşmeden İran için adım atılır mı?

Irak’ın İran’a taarruz bağlamında çok fazla hesaba alınacağını sanmıyorum. Elbette Irak’taki İran yanlısı kimi kümeler ABD üslerine saldırmak isteyebilirler ancak büyük bir tehdit olduklarını düşünmüyorum.

“ÇİN UZUN SÜREN SAVAŞ İSTEMEZ”

– Rusya ve Çin nasıl bir durum alır?

Rusya ve Çin’in çok radikal, yeni durumlar alacağını sanmıyorum. 12 Gün Savaşı periyodundaki siyasetlerin gibisi görülecektir. Rusya askeri kaynaklarını Ukrayna’da kullanıyor ve bilhassa de donanması başta olmak üzere ordusu epeyce zayıflamış durumda. Rusya’nın İran’a bilhassa elektronik savaş mevzularında yardımcı olduğunu anlıyoruz. İnternet yavaşlatma, Starlink temaslarını kesme üzere hususlarda Rusya’dan teknik dayanak aldığı sanılıyor. Çin ise, İran için bilhassa ABD ile ticari ve diplomatik bağlantılarını daha da çıkmaza sokmak istemez. Çin/ABD ve Çin/AB ticari bağları hala epey yüksek seviyelerde. Bu riske etmez. Ayrıyeten Çin’in hala askeri güç projeksiyon kapasitesi ABD’nin çok altında. Örneğin Çin’in 3 uçak gemisine rağmen, ABD’nin 10 civarında uçak gemisi var. Başka yandan, İran ile ilgili olarak Çin’in özel bir durumu var. İran petrolünün çabucak hemen tamamını Çin alıyor. Çin başka Körfez ülkelerinden de ağır güç alımları yapıyor. Yani Körfez’de bir savaş güç güvenliği için büyük bir tehdit. Savaşı engelleyemese de savaşın kısa sürmesini tercih eder. Başka yandan, Körfez’de bir savaş uzarsa, bu Rusya’nın güç gelirlerini arttıracaktır.

– İran sınırımızdaki duvar ve dikenli teller mümkün bir göç hareketine, bilhassa İran’daki Afganların Türkiye’ye ne kadar mahzur olur?

Türkiye daha evvel İran sonundan gelen göçleri durdurmakta zorluk yaşadı, hatta durduramadı demek bile mümkün. Bilhassa İran’daki yabancı göçmenler, Afganlar başta olmak üzere, Türkiye’ye yönelebilirler. Türkiye’nin hududun İran tarafında tampon bir bölge için planlama yapması düşünülebilir.

“AKP İÇİN İSTİKRAR ÖNEMLİ”

– Savaş başladığında Türkiye’yi bekleyen tehlikeler neler?

Böyle bir savaşın Türkiye’ye yansıması daha çok İran içinde neler olacağıyla ilgili olur. Ben etnik ya da dini temelli bir iç karışıklık beklemiyorum. Fakat rejim yanlıları ile zıtları ortasında çatışmalar olabilir. Bu olursa, İran dışına nüfus hareketlenmesi mümkünlüğü tekrar de zayıf. Coğrafik olarak küçük bir ülke değil, insanların kaçışabileceği cepler olduğunu iddia ediyorum. Türkiye İran’ın toprak bütünlüğünü samimi bir biçimde destekliyor. Doğrusu da budur. Türkiye’de iktidar İran rejiminin bu türbülansı atlatmasını istiyor lakin İran rejiminin içinden çıkması sıkıntı bir girdabın içinde olduğunu da görüyordur. Sonuçta İran bir noktada istikrara kavuşacak. AKP açısından İran rejiminin içerideki özelliklerinden daha değerli olanı istikrarlı olması.

– “Irak’tan sonra Suriye, Suriye’den sonra İran ve en sonunda Türkiye’ye sıra gelecek” deniyordu. Güney sonumuzda parçalanmamış son devlet İran kaldı. Sıra İran’a geldi mi, bir dahaki amaç Türkiye olur mu?

Biz genel olarak ABD ve Avrupa’nın çok yeterli planlar yaptığını ve ısrarla uyguladığını var sayıyoruz. Bu pek yanlışsız değil. 2000’lerin başında BOP’tan bahsedildi. Sıranın bize de geleceği söylendi. Ben bunu sağlıklı bir tahlil olarak görmüyorum. Bunu “Türkiye’yi zafiyete uğratacak bir gelişme olmaz” manasında demiyorum, lakin her yeni politikayı Batılı iktidarların sadık kaldığı “büyük bir oyun”un otomatik bir uzantısı üzere düşünmek, bu ülkelerde iktidara kim gelirse gelsin bunu uygulayacağını zannetmek yanlış. Kurumlar da siyasetçiler de maksatlar de değişir. Sabit, uzun vadeli siyasetler çok azdır. Örneğin ABD için Rusya her vakit dikkat edilmesi gereken bir güçtür, yani görece sabit ve uzun vadelidir.

“VAZGEÇİLMEZ SİYASET YOK”

Yakın vakte kadar Türkiye’de pek çok kişi ABD’nin BOP bağlamında Türkiye’nin güneyinde bir Kürt devleti kurmak istediğini söylüyordu. Lakin son günlerde Trump idaresinin bu türlü bir planı olmadığı ortaya çıktı. Öbür bir idarenin aksi istikamette bir planı olabilir miydi, bilmiyoruz. Fakat temelden, vazgeçilmez bir siyaset olmadığını gördük. Çok ölçüde önyargılı olmamak lakin önlemi de elden bırakmamak değerli.

“TÜRKİYE SIRADAN BİR ÜLKE DEĞİL”

Ben ABD’nin hiçbir idaresinin Türkiye’ye sıradan bir devlet muamelesi yapabileceğini öngörmüyorum. ABD ve Çin ortasındaki büyük rekabetin giderek kızıştığı günümüzde, Türkiye üzere stratejik pozisyon ve güçte olan devletlere kıymet vermek zorundalar. Burada NATO üyeliği de kıymetli. Vakit zaman fikir ayrılıkları da olsa, sık sık yüz yüze gelip konuşmak değerli bir avantaj.

– Trump’tan sonra NATO’nun geleceğine de kuşkuyla bakılıyor…

Varsayalım Amerika NATO’dan çıktı. NATO dönüşür ve Avrupa Savunma Örgütü haline gelir.

– NATO Genel Sekreteri Rutti, ABD olmadan Avrupa’nın kendisini savunamayacağını söyledi…

Evet ancak ABD’nin NATO’dan çıkması, Almanya, Fransa, İngiltere ve başka AB ülkelerinin kendi güvenliklerini sağlama arayışına girmeyecekleri manasına gelmez. Zira Avrupa’nın var olabilmesi için tekrar birlikte olması lazım. İster istemez, coğrafik şartlar gereği, Türkiye Avrupa-merkezli bir NATO konseptinde yoluna devam edecektir.

– Bu yeni nizamda Türkiye için yeni fırsatlar çıkar mı?

Türkiye için büyük fırsatlar kelam konusu lakin Türkiye’nin göz gerisi ettiği değerli bir şey var. Avrupa’yla alakalarda her şey paketin bir kesimi. Siyasi bahislerde uyumlu değilseniz, hukukun üstünlüğünü, demokrasiyi dikkate almıyorsanız, AİHM kararlarını uygulamıyorsanız fırsatlar ya daha az olur ya kaybolur. Türkiye bu hususlarda kendini reforme edebilirse Avrupa’nın işbirliği yapma motivasyonu çok daha fazla olacaktır. İçeride büyük demokrasi ve hukuk ihlalleri yaşayan bir Türkiye’yi Avrupa’daki siyasetçiler de pek ön plana çıkaramazlar.

“TRUMP İSTİSNAİ BİR BAŞKAN”

– ABD’nin saldırgan dış siyaseti Trump devri ile mi hudutlu, Trump başarılı olursa, ondan sonra gelen yeni ABD liderleri da bunu sürdürür mü?

Ben Trump’ın istisnai bir lider olduğunu düşünüyorum. Lakin bu yeni gelecek öteki bir cumhuriyetçi liderin askeri güce değer vermeyeceği, askeri güç kullanmayacağı manasında değil. Lakin bu boyutta çalkantılı, ferdi birtakım hislere nazaran dış siyaset izleneceğini sanmam. Bunu sonbaharda yapılacak seçimlerde anlayacağız. Seçimlerde Trump’ın desteklediği adaylar başarısız olursa ki bunun işaretleri var, o vakit ABD’nin bir ölçü olağanlaşmaya yönelebileceğini düşünebiliriz. Şu an Trump’ın reytingleri parlak değil ve Temsilciler Meclisi’ndeki çoğunluğunu kaybederse ya da kaybedeceği görünürse Cumhuriyetçi Parti’nin adaylarının da bir kısmı Trump’tan uzaklaşma gereksinimi hissedecektir. Trump bir avantaj değil, bir yük olarak görülebilir. Cumhuriyetçi Parti’nin temsilcileri de daha klasik dış siyasetlere dönebilir. NATO da klâsik olarak Cumhuriyetçilerin Demokratlara nazaran daha fazla ehemmiyet verdiği bir husustu.

PORTRE

1965’te Adana’da doğdu. Mülkiye’de Kamu İdaresi Bölümü’nü bitirdi. Pittsburgh Üniversitesi’nde yüksek lisans ve doktorasını Milletlerarası İlgiler alanında tamamladı. TBMM’de 21. Devir Adana Milletvekili olarak misyon yaptı. Bu süreçte AB’nin Geleceği Konvansiyonu’nda TBMM’yi temsil etti. Bilkent Üniversitesi ve Yaşar Üniversitesi’nde öğretim üyeliği ve yöneticilik yaptı. Harvard ve Osnabrück üniversitelerinde konuk öğretim üyesi olarak çalıştı. Tekin, İstanbul Gedik Üniversitesi’nde idari ve akademik misyonlarda bulunuyor.

FOTOĞRAFLAR: UĞUR DEMİR