Ekrem İmamoğlu’ndan diploma davasında çarpıcı savunma: ‘Bu yazı açıkça tehdittir…’

Tutuklu İstanbul Büyükşehir Belediye (İBB) Başkanı ve CHP‘nin Cumhurbaşkanı adayı Ekrem İmamoğlu’nun üniversite diplomasının iptaline ait açtığı davanın birinci duruşması, bugün Silivri‘deki Marmara Kapalı Ceza İnfaz Kurumu içerisindeki mahkeme salonunda görüldü.

İstanbul 5. Yönetim Mahkemesi‘nde görülen duruşmayı, CHP Genel Başkanı Özgür Özel de takip etti.

DURUŞMA ÖNCESİ GERGİNLİK

İmamoğlu’nun duruşmasının yapılacağı salon, jandarma tarafından adeta ablukaya alındı. İçeri girişlere müsaade verilmezken, yalnızca görüşü olanlar ve gazeteciler alındı.

Ayrıca duruşma yeniden Silivri’deki en küçük salona alındığı için, milletvekilleri ve basın mensupları salona alınmadı. Duruşma salonuna girişlerin kapatılması üzerine, davayı takip etmek isteyenler ile jandarma ortasında gerginlik çıktı.

ARBEDE ÇIKTI, BAYILANLAR OLDU

Jandarma duruşmanın yapıldığı salona girmek isteyenleri kalkanlar ve bariyerlerle uzaklaştırdı. Arbedede bayılan yaşlı yurttaşlar oldu.

Bayılan yurttaş, CHP İstanbul İl Başkanı Özgür Çelik ve partililer tarafından taşındı.

İMAMOĞLU ALKIŞLARLA KARŞILANDI

İmamoğlu, davanın görüleceği duruşma salonuna girişinde alkışlarla karşılandı. İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu, kendisini alkışlarla karşılayanları el sallayarak selamladı.

“BU KÜRSÜDE BİR DEVLETİN HUKUK DEVLETİ OLMA ARGÜMANI YARGILANIYOR”

İmamoğlu, savunmasında şu sözleri kullandı:

“Yargılama ortamlarının kolaylaştırmak ve insanların bu çeşit ortamlarda daha düzgün savunma yapması çok değerli. Elbette yerinde olsa daha manalı olurdu, lakin burası uygun görülmüş. Sabah buraya gelirken kolaylaştırma ve zorlaştırma etabındaki o değerli duyguyu bana yaşatan memurlara teşekkür ederim.

Bugünkü davanın hayati kıymette bir dava olduğunu ve buradaki itirazımızın da yalnızca İmamoğlu ile ilgili olmadığını anlatacağız.

Böyle bir duruşmanın daha kapsamlı bir salonda yapılması daha verimli bir ortamı sağlardı. Görüyorsunuz ki; Genel Liderimiz Özgür Özel ve birçok pahalı insan var. Böylesi bir ortamda ‘zorlaştırmayınız, kolaylaştırınız’ ilahi buyruktur. Ancak yeniden de ne yazık ki burayı yöneten irade bunu pas geçti. Lakin siz ve heyetimize de teşekkür ederim.

Belli ki güç bir yıl olacak. Ülkemiz ve adalet, imtihan veriyor. Bu vesileyle Miraç Kandili’nin olduğu gün bu duruşma yapılıyor. Dinimizin temelinde âlâ olmak vardır. Ben de kendimce güzel insan olma çabasında bir beşerim. Biraz sonra 17-18-19 yaş periyodumu konuşacağız. Nasıl bir duruma düşürüldüğümü izah edeceğim.

Dindarların güzel insan olmaması hususu çok tartışılır. Mesela iftira yoktur, kamu kaynaklarını kirletmek yoktur. Devlet eliyle bu yapılmaz, yargı eliyle hiç yapılmaz.

‘Bunların mevzumuzla ilgisi yoktur’ dersiniz, lakin bu bütünün bir modülü. Yargıda yaşanan ağır atakları da içine alan bir durum… Çok kutsal bir misyonunuz var, bu kutsallığı en güç duruma taşıyacak bir atmosfer var.

Toplumda yeterli insan olmayı doruğa taşıyacaksak bunun yönetimden, maddeden, yargıdan başlaması gerekir. Ahlak, kula kulluk ermemek yeterli insan olmanın konuları. Yargı önünde bunu söylerken de zorlanıyorum.

‘Adalet mülkün temelidir.’ Bu kavramı korumanızı ve bu tarihi fırsatı düzgün değerlendirmenizi dilerim. Bugün bu kürsüde bir insan değil, bir devletin hukuk devleti olma savı yargılanıyor.

Bugün çok berbat günlerden geçiyoruz. Bugün zalimliğin daha evvel görülmemiş biçimiyle karşı karşıyayız. İnsanların emekle elde edilmiş tüm kazanımlarının yok edilmesi ile karşı karşıyayız.

“BEN ZULME SESSİZ KALMAMAK İSMİNE BURADAYIM”

Ben bugün diploma savunması yapmak için gelmedim. Bir gencin devletine inanarak kurduğu emeğinin nasıl geriye hakikat söküldüğünü göstermek için geldim.

Devletin en kadim kurumları yerle bir edilmiştir. Bu karar sırf bana yönelmiş değil, milyonlarca beşere yönelmiş bir süreçtir. Kendimi kendi adıma değil, 86 milyon insan ismine hak arayan bir pozisyonda görüyorum.

Bu asla tek kişinin hak arayışı değildir. Ben zulme sessiz kalmamak ismine buradayım. Bu gayret kurallara uyan, devlete verdiği vergiye güvenen herkesin çabasıdır. Siz de o denli. Ben tam da bu yüzden burada bu gayret veriyorum.

Bu makûs zihnin zalimliğin, en pespaye hareketlerin bu kadar titiz davranmasan neler yapabileceklerini düşünemiyorum.

“ÜNİVERSİTE BİLGİ NOTUNA KARŞIN YAPTIĞI SÜRECİ İNKÂR EDİYOR”

İstanbul Üniversitesi’nin bir çalışması var. 2024’ün Ekim ayında yapılmış. Tıpkı rektörün, o periyottaki süreçlerle ilgili açıklayıcı bir metni var. Denklik aranmadığı vb. üzere.. Ne oldu da 3-4 ayda her şey değişti?

Bir an için benim sözlerimi unutun, bu üniversitenin yatay geçiş bilgi notu başlıklı raporu çok değerli. Kendi hazırladığı bilgi notunda diyor ki ’35 yıl evvel aradığınız koşullar bugün yoktu’… Yani ‘Bu kuralları alıp 18 yaşındaki gencin başına balyoz üzere indiremezsiniz’ diyor.

Dahası bu uygulamanın istisnai değil yerleşik bir uygulama olduğu da açıkça yazıyor. Artık üniversite kendi yaptığı bilgi notuna karşın kendi yaptığı süreci inkâr ediyor…. Kendi hazırladığı not geçerli değilse hangi evrak geçerli olacak.

Ekrem İmamoğlu, bu sürecin pak gençlerinden biridir. Burada hâlâ üniversiteden arkadaşlarım bulunmaktadır. Üniversite, büsbütün kendi iradesiyle ve yürürlükteki mevzuata dayanarak bu süreci başlatmış, bunu da ülkenin en yüksek tirajlı gazetelerinden biri aracılığıyla kamuoyuna duyurmuştur.

Bugün bana yöneltilen tezler, güya bu ilan hiç yokmuş üzere konuşmaktadır. Halbuki bu ilan bir devlet müdahalesiyle değil, üniversitenin kendi kararıyla ve yıllar öncesinde yayımlanmıştır. Bu müracaatın sahibinin kim olacağı evvelce aşikâr değildir. Kimlerin bu haktan yararlanacağı da bilinemez.

Yani ortada öngörülebilir, planlı, bireye özel bir durum yoktur. İlân herkese açıktır. Kim başvurur, kim kazanır, kim kıymetlendirilir, bunların hiçbiri evvelden kestirim edilemez. Asker de başvurabilir, sivil de; herkes için eşit bir süreçtir.

Henüz 17–18 yaşında bir öğrenciyken geleceği öngörmek mümkün müdür? Ekrem İmamoğlu’nun yıllar sonra Cumhurbaşkanlığı adaylığı kelam konusu olacak diye benim için özel bir hazırlık mı yapılmıştır? Bu argümanlar büsbütün sonradan uydurulmuş senaryolardır.

Gerçek şudur: Ortada ne bir zımnî plan vardır, ne bireye özel bir hazırlık, ne de perde ardında yürütülmüş rastgele bir süreç. Ortada sırf üniversitenin, iki yıl evvelden, herkes için başlattığı, gazetede ilan ettiği açık ve hukuka uygun bir süreç vardır.

Ben de bu ilanı görerek, bu ilana güvenerek ve devletin kendi koyduğu kurallara inanarak hareket eden binlerce öğrenciden sadece biriyim.

“LÜTFEN DİNLERKEN HERKES KENDİ ÇOCUĞUNU DÜŞÜNSÜN”

19 yaşında bir gencin öyküsüdür bu. Lütfen dinlerken herkes kendi çocuğunu düşünsün, yaşı tutuyorsa evladını, kardeşini düşünsün; kendi hayatı gözlerinin önünden geçsin. Rica ediyorum, bu türlü dinleyin.

Dilekçemde açıkça şunu yazıyorum: 1988–1989 öğretim yılında Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde faaliyet gösteren University College of Northern Cyprus’ta evvel hazırlık kısmını, akabinde İngilizce İşletme kısmını okudum. İkinci sınıfı alttan ders bırakmadan tamamladım. Öğrenimimin kalan kısmını, Yükseköğretim Kurumunuz bünyesindeki İngilizce İşletme Bölümü’nde sürdürmek istiyorum.

Bu dilekçenin altında adım var, tarih var, imzam var. İçeriği son derece açık. Anlatım net, talep nettir.

Bu dilekçede bâtın hiçbir söz yoktur. Aldatıcı tek bir beyan yoktur. Bilakis, hangi üniversitede eğitim alındığı, hangi kısmın okunduğu, hangi sınıfın tamamlandığı açıkça yazılmıştır. Talebin ne olduğu hiçbir tereddüde yer bırakmayacak biçimde söz edilmiştir.

Bu bir lütuf talebi değildir. Devletten bir ayrıcalık istemek değildir. Bu, yayımlanmış bir ilanla doğmuş, mevzuatın tanıdığı bir hakkın kullanılmasına ait müracaattır.

Bugün bana yöneltilen argümanlar, işte bu dilekçeyi yok saymamı, bu satırları yazan 19 yaşındaki gencin yeterli niyetini görmezden gelmemi bekliyor. Halbuki bu dilekçe, devletine güvenen, kurallara uyan ve hayatını buna nazaran kuran bir öğrencinin en açık dokümanıdır.

Üstelik müracaat dilekçesi tek başına bırakılmış bir metin de değildir. Bilakis, son derece titiz davranılmıştır; uygun ki de o denli yapılmıştır. Belge eksiksiz formda hazırlanmıştır.

Dilekçeye ek olarak;

– Transkript sunulmuştur,

– Geldiğim üniversiteye ilişkin evraklar eklenmiştir,

– Hatta üniversitenin tanıtım broşürleri dahi belgeye konulmuştur.

Bugün bu broşürler üzerinden yapılan tartışmalar son derece sığdır. Bir üniversite, kendi tanıtım broşürlerini gizlemez. Bunlar esasen herkese açık evraklardır. Belgeye saklanmadan, açıkça, tek tek konulmuştur.

Tekrar ediyorum: Evrakta ne vardır? Bir dilekçe vardır. Bir transkript vardır. Eğitim alınan üniversiteye ilişkin tanıtım broşürleri vardır. Her şey açıktır. Her şey şeffaftır.

Ne gizlenen bir konu vardır ne de yanıltmaya yönelik en ufak bir teşebbüs.

Başvuru belgemin ekleri ortasında sadece dilekçe ve kimlik evrakları yoktur. Geldiğim üniversiteye ilişkin resmî transkript evrakı de belgede yer almaktadır. Hepsi buradadır; açık, resmî ve belgelidir. Pasaportum vardır.

Girdiğim imtihanların hiçbirinde dersten kalmamışımdır. Dört üzerinden 2,50 not ortalamasıyla müracaat yapmışımdır.

Başvuru dilekçemin ekinde, ilgili fakülteye teslim ettiğim dokümanlar açıkça yer almaktadır. Öğrencinin aldığı dersleri ve akademik durumunu gösteren en temel evrak, yani transkript, eksiksiz biçimde belgeye konulmuştur. Ben de tam olarak bunu yaptım.

Nitekim az evvel de söz ettiğim üzere, yatay geçiş müracaatım üniversite tarafından incelenmiş, derslerim tek tek değerlendirilmiş; hangi derslerden muaf olacağım, hangi dersleri almam gerektiği açıkça belirlenmiştir. Az evvel sunduğum dokümanda bunların tamamı yazılıdır.

Bugün “şu evrak yoktu”, “bu bilgi bilinmiyordu” üzere tezler öne sürülüyorsa, bu argümanların yapılan yatay geçiş süreci karşısında hiçbir manası kalmamaktadır. Çünkü istenen evraklar, az evvel gösterdiğim ilanda açıkça belirtilmiştir. Hepsi tek tek sunulmuştur.

“BU, BİR TUZAK KURMA GİRİŞİMİDİR”

Özetle söylüyorum: Her şey belgededir.

Bugün geriye dönüp “bilgi eksikti”, “üniversite yanıltıldı” demek; hem belgenin içeriğiyle hem de üniversitenin en üst seviyede yaptığı idari süreçlerle bağdaşmamaktadır. Bu, türel bir kıymetlendirme değil; makûs niyetle yapılmış bir tavırdır.

Bu, temelsiz ithamlarla yürütülen, bir kurban yaratma uğraşıdır. Bu, bir tuzak kurma teşebbüsüdür.

Ancak şunu açıkça söz etmek isterim: Kim olursa olsun, hangi şartta bulunursa bulunsun, hukuksuzluğa uğrayan herkes üzere ben de hayatım boyunca hukuk önünde hak arama uğraşını sonuna kadar vereceğim.

Yıllar sonra bu sürecin sorgulanması, hukukun değil; hukuksal güvenliğin tartışma konusu hâline getirildiğini göstermektedir. Artık, anlatımın ötesinde evrakın en somut gerçeğini göstermek istiyorum.

Biliyor musunuz nedir bu? Anamın ak sütü kadar helal bir diplomam. Bu benim diplomam.

Ve bugün deniliyor ki: “Üniversite geri alacak.” Haydi oradan! Haydi oradan!

Bu diploma, İstanbul Üniversitesi’nin inceleyerek, araştırarak, ölçerek ve kabul ederek kendi iradesiyle verdiği resmî bir devlet dokümanıdır. Yıllarca geçerli sayılmıştır. Yıllarca devletin tüm kurumlarında kabul edilmiştir. Bugün üzerinde yazan tarih, imza ve mühür neyse odur.

Ben, bütün bu süreçlerden geçmiş bir dokümanın yok sayılmasını kabul etmiyorum.

“35 YIL BOYUNCA SUSAN YÖNETİM NEDEN ARTIK HAREKETE GEÇMİŞTİR?”

Cumhurbaşkanı adayı olduğumu ilan ettikten sonra, 35 yıldır geçerli olan diplomam iptal edilmiştir. Bu bir varsayım değildir. Bu bir yorum değildir. Bu, takvimle sabit bir olgudur.

Sormak zorundayım: 35 yıl boyunca susan yönetim, neden tam da bu açıklamadan sonra harekete geçmiştir? Artık zurnanın zırt dediği yer geliyor.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı, İstanbul Üniversitesi’ne, 24 Şubat 2025 tarihinde bir resmî yazı gönderiyor.

Bu yazı bir ikaz değildir. Bu yazı bir kontrol değildir. Bu yazı açıkça tehdittir.

Yazıda motamot şu tabir yer alıyor: “Bahse husus diplomanın kullanılmaya devam edildiği (Yüksek Seçim Kurulu ve benzeri) bu kapsamda diplomanın destek gösterilerek kurulacak iş ve süreçlerin hukuka muhalif olmaması ismine gerekli süreçlerin bir an evvel yapılması…”

Şimdi bu cümleleri yavaş yavaş, söz kelime okuyalım. “Diplomanın kullanılmaya devam edildiği” deniyor.

Nerede? Parantez açılıyor: Yüksek Seçim Şurası. Parantez kapanıyor. Bu ne demektir biliyor musunuz?

Açıkça şunu söylüyorlar: “Bu kişi, bu diplomasıyla her an Cumhurbaşkanı adayı olabilir. Tez edin.”

Soruyorum: O tarihte bir seçim var mı? Yok. Pekala lisans diploması neden gerekir? Yalnızca ve yalnızca Cumhurbaşkanı adayı olmak için gerekir. Anayasa’nın 101. unsuru bunu söyler. 4271 sayılı Cumhurbaşkanı Seçimi Kanunu’nun 6. hususu bunu söyler.

“BU, KAYGININ VE ACZİYETİN BELGESİDİR”

Türk siyasetinde üniversite diplomasının siyasi olarak tek belirleyici olduğu makam vardır: Cumhurbaşkanlığı. Öbür hiçbir vazife için bu kaide yoktur. O yüzden bu yazıda bilhassa “kullanılmaya devam edilen diploma” deniyor ve bilhassa parantez içinde YSK yazılıyor.

Bu bir türel refleks değildir. Bu bir kontrol değildir. Bu, ağır bir siyasi talimatın alarm hâlidir. Kanunla, hukukla, idari tarzla ilgisi yoktur.

Bu, siyasi talimatın yargı eliyle uygulanma gayretidir. Birbirine bakarak, kulak kabartarak, sürünerek o talimatın peşinden gitmenin acziyetidir. Utanç verici bir durumdur. “Bir an evvel gerekli süreçleri yapın” deniyor. İvedi edin deniyor. Neden?

Çünkü korkuyorlar. Ayıptır. Sahiden ayıptır. Cüretiniz yok. Uğraş etmeye cüretiniz yok. Sandıkta yarışa cüretiniz yok. Bu yüzden hukuka muhtaçlık duyuyorsunuz. Bu hukuk değildir. Bu, hukukun araçsallaştırılmasının doruğudur.

Bir savcı, bir üniversiteye yazı yazarak, “Bu kişi aday olabilir, diplomasını iptal edin” diyebilir mi? Bu türlü bir yetki olabilir mi?

Bu, yargı eliyle koca İstanbul Üniversitesi’ni tehdit etmektir. Ve bunu yapan anlayış, bir de çıkıp “hukuk ismine yaptım” diyecek.

Soruyorum: Ben korkulacak bir adam mıyım? Silah mıyım? Tehdit miyim? Hayır.

Ben yalnızca milletin karşısına çıkıp milletten oy isteyen bir siyasetçiyim. İstanbul’da milyonların oyunu almış, İstanbul’u yöneten bir Büyükşehir Belediye Lideriyim.

Bu yapılan şey şudur: Milletin önüne çıkabilecek bir ihtimali, hukuk yoluyla daha doğmadan boğma uğraşıdır. Bu türlü bir anlayış olabilir mi?

Bir vatandaşın, bir kurumun, bir üniversitenin bu formda hizaya sokulmaya çalışılması kabul edilebilir mi? Bu bir hukuk devleti pratiği değildir. Bu, endişenin ve acziyetin dokümanıdır.

İstanbul Üniversitesi avukatlarının savunmasına karşı beyanda bulunan İmamoğlu, şunları söyledi:

Bu konuşulanlara karşı benim ismimin geçtiği tek yer, tek bir söz yok. Ben bu konuşmalara karşı, ‘eee’ derim yalnızca. Eee ne oldu yani? (Avukatlara dönerek) Hicap verici vir durum. Bu durum İstanbul Üniversitesi ismine utanç verici. Çok berbat niyetli bir süreç, bu surece ortak olan herkesi kınıyorum. 17-19 yaşındaki yüzlerce insan için tek bir kanıt yok, ben size meğer ki somut kanıt sundum. Ekrem İmamoğlu ile ilgili tek bir cümle kurulmadı.

Bu savunmalar karşısında insan nitekim üzülüyor. Zira ne yapıldığını çok uygun biliyoruz. Olasılıklar üzerinden, varsayımlar üzerinden bir savunma kurulmaya çalışılıyor. Halbuki benim sunduğum dokümanlarda, beyanlarımda tek bir yabancı söz dahi yok, tek bir muğlak tabir yok. Ne var? Olmayan şeyler var. Uydurulmuş savlar var.

Daha evvel de söyledim: Şu evrakların birinin köşesi yırtık olsaydı, onu bile aleyhime kanıt yaparlardı. Bu türlü bir psikolojiyle karşı karşıyayız. Ben yönetime doğruyu anlatabilirim Sayın Başkan, anlatırım da. Ancak sorun anlatmak değil; sorun dinlemek istemeyen bir anlayışla karşı karşıya olmamız.

“SOMUT, EVRAKLI, TEK BİR CÜMLE YOK”

Usule karşıt olan ben miyim? Soruyorum. Benimle ilgili, somut, evraklı, tek bir cümle yok. Buna karşın icat edilen savlar var. Bu utanç vericidir. Sahiden çok ayıptır.

Burada güya 1988, 1989, 1990, 1991 yıllarında İstanbul Üniversitesi’nde vazife yapan akademisyenler, yöneticiler, heyetler ve onların imzaları yokmuş üzere davranılıyor. Ben mi görmüyorum bu insanları? Kim yargılanıyor burada? Hangi süreç tartışılıyor? Hangi somut hukuka terslik ortaya konuluyor?

Sunulan örneklerin tamamı, benim yatay geçişimden sonraki devirlere ilişkindir. Bu, İstanbul Üniversitesi ismine da utanç vericidir. Ne yazık ki bu utanç verici süreçler zinciri sürdürülmektedir.

Ben, makus niyetli bir sürecin içinde bırakılmış bir insan olarak; bu sürece bilerek ya da bilmeyerek alet olan herkesi kınıyorum. Hakikaten söz bulmakta zorlanıyorum. Zira “adalet mülkün temelidir” diyen bir anlayışın önünde, adaletin bu kadar örselendiğine tanıklık ediyoruz.

17, 18, 19 yaşındaki yüzlerce gencin koşarak, umutla yaptığı müracaatlar üzerinden; yıllar sonra “şöyleymiş, böyleymiş” denilerek geriye dönük ithamlar üretiliyor. Meğer ortada tek bir somut kanıt yok. Yalnızca uydurma tezler var.

Ben size somut evraklar sundum. Ama Ekrem İmamoğlu’nun sunduğu bu evraklarla ilgili tek bir cümle dahi kurulmadı. Şunu hatırlatmak isterim: Adalet, devlet gücünün tek yasal kaynağıdır. Bu karar sadece beni ilgilendirmiyor. 35 yıl boyunca mezun olmuş beşerler var.

Bu diplomalarla misyon yapmış akademisyenler var, yöneticiler var, yargıçlar, savcılar var. Onların verdiği kararlar ne olacak? Mezun ettikleri öğrenciler ne olacak? Bir vatandaş olarak soruyorum: Bu yol nereye varacak?

“ÜNİVERSİTE İSMİNE SAHİDEN HÜZÜN VERİCİDİR”

Şu anda, çok farklı derslerden alınmış üzere; mesnetsiz, bahisle ilgisi olmayan teoriler sıralandı. Üniversite ismine nitekim hüzün vericidir.

Hukuk dediğiniz şey, teori yığını değildir; kanuna dayanır.

Ve hukukun olduğu yerde inanç duygusu olur. İnancın olduğu yerde toplum huzurlu olur.

Sayın Başkan, bugün bu ülkede vatandaşların büyük bir çoğunluğu adalete güvenmiyor. Bu, hepimiz için ağır bir tablodur. Sırtınızdaki yük ağırdır. Zira adalet, devletle millet ortasındaki köprüdür. Hukuk devleti dediğimiz şey de tam olarak budur.

Tekrar ediyorum:

19 yaşındaki Ekrem İmamoğlu üzerinden subjektif âlâ niyet – objektif güzel niyet tartışması yürütülüyor. Neye dayanarak? Fakültenin ve üniversitenin yaptığı süreçler üzerinden! Bu utanç vericidir. 17–18 yaşındaki bir genç için, kendi iradesi dışında yürütülen idari süreçlerden hareketle “niyet” sorgulaması yapmak utanç vericidir.

Ben İstanbul Üniversitesi’nde öğrenciyim. Derslere giriyorum, imtihanlara giriyorum, emek veriyorum ve mezun oluyorum.

Soruyorum:

19 yaşındaki Ekrem İmamoğlu’nun rastgele bir hukuka alışılmamış fiili tespit edilmiş midir? Hayır. Dosyada da bu açıkça ortadadır. Şimdi somut sorular soruyorum ve somut karşılıklar veriyorum:

– 1990 yılında yapılan bu yatay geçiş, o devrin mevzuatına uygun mudur?

Evet, uygundur.

– O tarihte YÖK’ün, geçiş yapılan üniversite hakkında “tanınmamaktadır” halinde bir kararı ya da listesi var mıdır?

Hayır, yoktur.

– 1997 öncesine ilişkin, YÖK’ün kelam konusu üniversiteyi tanımadığına dair tek bir karar yahut yazı var mıdır?

Hayır.

– 1990 öncesinde ve sonrasında birebir üniversiteden yatay geçiş yapan öbür öğrenciler var mıdır?

Evet, vardır.

– Daha sonra YÖK’ten denklik almış öğrenciler var mıdır?

Evet, vardır.

Bunların örneklerini belgeye sunduk.

Buna karşın, 35 yıl sonra, 18 yaşında bir gencin “niyetini” okumaya çalışıyorsunuz.

“BU ADİL DEĞİLDİR, BU AYIPTIR”

Bu hukuksal değildir. Bu adil değildir. Bu ayıptır. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ile alay eder üzere sözler kullanılıyor. Oysa KKTC, Türkiye Cumhuriyeti tarafından tanınan, bizim gözbebeğimiz olan bir Türk devletidir. Ben orada öğrenciyken Türkiye Cumhuriyeti bana öğrenci vizesi verdi, dönüşte resmi evraklarla hak tanıdı.

Şunu açıkça söylüyorum:

19 yaşında bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı;

– Resmî gazetede ilan edilen bir yatay geçişe başvuruyor,

– Dokümanlarını eksiksiz sunuyor,

– Kabul ediliyor,

– Dört yıl eğitim alıyor,

– Mezun oluyor.

Ve 31 yıl sonra, hiçbir kusuru olmamasına karşın, bu emekler yok sayılmak isteniyor.

Bunu 86 milyon vatandaşa izah edemezsiniz. Bunu konutunuzdaki çocuğunuza izah edemezsiniz. Bu yüzden bu dava, bir kişinin davası değildir. Bu dava, Türkiye’de hukuk devleti var mı yok mu sorusunun davasıdır. İstanbul Üniversitesi sıradan bir kurum değildir.

1453’te Fatih Sultan Mehmet’in kurduğu Sahn-ı Seman medreselerine dayanır. İstanbul Üniversitesi devlettir. Devlet olmak sırf yetki kullanmak değildir; sorumluluk taşımaktır. Devlet, kendi yanlışının bedelini vatandaşa ödetemez. Bir vatandaş, bir kamu kurumu tarafından verilen diplomaya güvenmek zorundadır.

“BU DAVA DA O DENLİ GEÇECEKTİR”

Aksi hâlde bu, devletin vatandaşını rehin almasıdır. Bu dava, absürtlüğüyle tarihe geçecektir. Nasıl ki geçmişte kimi davalar tarihe geçtiyse, bu dava da o denli geçecektir.

Vereceğiniz karar ne olursa olsun; Bu kürsüde bugün Ekrem İmamoğlu değil, Türkiye’de hukuk devleti yargılanmaktadır. Bu bir türel süreç tesisidir. Devlet bir hak tanıdığında, o hak sırf bir imtihan şartından ibaret değildir. O hak; kamu tertibi, toplum, öbür bireyler açısından teminat altına alınmış bir statüdür. Ve bu hak keyfi biçimde geri alınamaz.

Benim uğraşım, tek bir kişinin iradesiyle hukuka ters halde diploma iptal edilmesine; devlet kurumlarının araçsallaştırılmasına ve bu kurumlara ihanet edilmesine karşı verilen büyük bir çabadır.

Şimdi çok kolay ancak hayati bir soru soruyorum:

19 yaşındaki Ekrem İmamoğlu, 31 yıl sonra hiçbir kusuru olmamasına karşın diplomasının iptal edileceğini bilseydi ne yapardı?

Muhtemelen eğitimine hiç orta vermeden, daha da kesin bir biçimde devam ederdi.

Çünkü o periyotta bilinen gerçekler şunlardı:

– Amerikan üniversitesi mezunlarına direkt bağlı üniversiteler aracılığıyla diploma veriliyordu.

– Üniversitenin verdiği dokümanda “denklik yoktur” halinde bir ibare yoktu.

– O devirde mezun olup sonradan YÖK’ten denklik almış çok sayıda kişi vardır.

– Yükseköğretim Kurulu’nun, mezuniyet sonrası yüksek lisans ve gibisi evrelerde denklik tanıdığı sabittir.

Ben o devirde mezun olsaydım, bugün denklik almış bir diplomaya sahip olacaktım.

Bu kadar açık.

“DEVLET TUZAK KURAR MI?”

Peki soruyorum:

Devlet tuzak kurar mı? Devlet vatandaşına kumpas kurar mı? Benim yaşıtım olan pek çok arkadaşım diplomalarıyla hayatlarını kurdu. Hiçbirinin diploması tartışma konusu yapılmadı. Hiçbirinin diploması için dava açılmadı. Ama Türkiye’nin en esaslı üniversitelerinden biri olan İstanbul Üniversitesi’nde dört yıl boyunca derslere giren, imtihanları geçen, emek veren bir kişinin diploması bugün iptal edilmek isteniyor.

Bir hukuk devletinde bu kabul edilebilir mi? Bunu kabul etmek, devletin vatandaşa kumpas kurabileceğini kabul etmek demektir. Bunu kabul etmek, devletin kendi yanlışının bedelini vatandaşa ödetmesini yasal görmek demektir. Eğer İstanbul Üniversitesi yatay geçişi baştan kabul etmeseydi, bugün bu noktada olmazdık.

Ama kabul etti. 35 yıl boyunca da bu süreç geçerli kabul edildi. Yani koskoca devlet, 19 yaşındaki bir genci hakikat olanı yaptığı için bugün hatalı ilan etmektedir. Devletin vazifesi, yıllar sonra hukuku zorlayan bir siyasi iktidarın 19 yaşındaki bir öğrenciye kurduğu bu akıl almaz sürece ortak olmak değildir. Devletin misyonu, bağımsız yargı yoluyla hukuku korumaktır. Sorumluluk ağırdır. Verilecek her karar, sadece bugünü değil, geleceği de etkileyecektir. Benim itirazım tam olarak buradadır.

İyi niyetli ve basiretli bir idare anlayışıyla, Türkiye’nin en esaslı hukuk fakültelerinden birine sahip olan İstanbul Üniversitesi’nde, bu kadar hayati bir idari hukuk problemi için en uzman hukukçulardan oluşan bir inceleme komitesi kurulamaz mıydı?

Kurulabilirdi. Ama kurulmadı. Peki yerine ne yapıldı? Tıbbi onkoloji uzmanı, ekonomist, tiyatro eğitmeni üzere alanlarla bu problem incelendi.

“BU MASADA HUKUKÇULAR OLMALIYDI”

Soruyorum:

İncelenen bahis nedir? 1990 yılında tesis edilen bir idari sürecin hukuka uygunluğu. Bu problem hukuksal bir problemdir. Bu masada hukukçular olmalıydı. Burada uygun niyet sorgulaması yapılıyor ancak 30 yıl boyunca bu güzel niyet neden hiç sorgulanmadı? Çünkü ortada makûs niyet yoktu. Bugün ise berbat niyet açıkça ortadadır.

Sayın Başkan, değerli üyeler;

Bu ülkede toplumun yüzde 80’i adalete güvenmiyor. Bu psikoloji bir günde oluşmadı. Bu tıp davalarla, bu çeşit kararlarla oluştu. Ve buradan başlar. Başka davalara, öteki belgelere sirayet eder. Ben tam olarak buna itiraz ediyorum. Bu ülkede bugün gelinen nokta şudur:

Bir kişi istemezse, bir kişinin çıkarlarına karşıt düşerse, devletin daha evvel verdiği her hakkı iptal edebileceği anlayışı hâkim kılınmak isteniyor. Yazık. Böyle bir şey olabilir mi? Biz fanîyiz. Bu ülkede babadan oğula geçen bir iktidar yok. Kararı millet verir. Ve şunu açıkça söyleyeyim: Bunlar da çok süratli geçecek.

Bize bunu yapanlar, aslında gençliğe ihanet ediyor. Benim 18–19 yaşındaki eğitimimi sorguluyorlar. Bugün memlekette eğitim sistemi çökmüşken, üniversiteler işsizliği geciktiren yapılara dönüşmüşken, 35 yıl evvelki bir öğrencinin pak eğitim seyahatini didik didik ediyorlar. Neden? Çünkü Cumhurbaşkanlığı adaylığından korkuyorlar.

Kaybetmekten korkuyorlar. Bugün 10 yaşındaki bir çocuğa sorun:

“Ekrem İmamoğlu’nun 31 yıllık diploması neden iptal edildi?”

“GELECEK SEÇİMİ KAZANMASIN DİYE”

Alacağınız karşılık şudur:

“Gelecek seçimi kazanmasın diye.”

Sokağa çıkın, binlerce beşere sorun. Herkes birebir şeyi söylüyor. Bana pazarda bir hanımefendi yaklaştı. Mevcut iktidar partisinin üyesi olduğunu, hatta üst seviye vazifeler aldığını söyledi.

“Kimse senin diplomanı iptal edemez” dedi.

“Ederlerse de senin yanında dururum” dedi.

Ama iptal ettiler. Bu karar siyasi saikle, gizlice, çabukla alınmıştır.

Az evvel gösterdiğim, “acele edin, yoksa bu diploma YSK’ya verilecek” denilen evrak, bugün artık bir utanç dokümanıdır. Tarihe geçmiştir. Zannediyorlar ki güzellik yapıyorlar. Oysa ne devlete düzgünlük yapıyorlar, ne hukuka, ne de kendilerine. Bu ülkede her sorun çözülür. Bu millet devletini bilir, hukukunu bilir. Yeter ki hukuk dışına çıkılmasın. Sayın Başkan, değerli üyeler;

Sizden tek isteğim var:

Hukuka uygun, vicdana uygun, adalet hissine uygun bir karar verin. Biliyorum, baskılar olacaktır. Telefonlar açılacaktır. Mesajlar gelecektir. Geceleri uykunuz kaçacaktır.

Ama şunu unutmayın:

Bir ömür verdiğiniz emek, tek bir kararla ya yok olur ya da asil bir mirasa dönüşür. Bu evraktaki karar, sizinle birlikte anılacaktır. Çocuklarınız, torunlarınız, bu millet sizi bu kararla hatırlayacaktır. İyi ya da makûs. Bugün tarih size büyük bir fırsat veriyor. Cesaretle, dürüstlükle tarihin hakikat tarafında durma fırsatı. Bu rezaleti ve bu berbatlığı hukukla gömme fırsatı.

Bu karar sırf bugünü değil, yarını da kurtaracaktır. Eğer bu fırsat yanlışsız kullanılırsa, hiç kimse bir daha bu milletin evlatlarına bu türlü berbatlıklar yapmaya yürek edemez. Kul hakkı yemeye kalkamaz. Çünkü tarih susmaz. Millet susmaz. Son olarak şunu hatırlatmak isterim.

Hem inancımıza, hem bu toprakların kadim kültürüne, hem de devletimizin asaletine yakışan bir karar vermenizi yürekten diliyorum. Bana bu berbatlığı yaşatanları ve buna alet olanları da kendi adıma kınıyorum.”

DAVA ÇIKIŞINDA GÖRÜNTÜLENDİ

İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu, Silivri’de görülen diploma davası çıkışında bu türlü görüntülendi. İmamoğlu, araca bindirildikten sonra tekrar cezaevine sevk edildi.

NE OLMUŞTU?

İstanbul Üniversitesi, 18 Mart 2025’te İmamoğlu’nun 31 yıl evvel aldığı İngilizce İşletme diplomasını, yatay geçişteki usulsüzlük teziyle iptal etmişti.

İmamoğlu, 19 Mart 2025’te ise, “mali soruşturma” gerekçesiyle tutuklanmıştı. Ekrem İmamoğlu, bu sürece karşı “yokluk” ve “açık hata” gerekçesiyle dava açmıştı.

Hâkimler ve Savcılar Kurulu’nun (HSK) atamalarıyla birlikte davaya bakan mahkeme heyeti değiştirilmiş, İstanbul 5. İdare Mahkemesi Başkanı R.Ş., İstanbul Bölge Yönetim Mahkemesi Üyeliği’ne atanmıştı.

Diğer üye G.Y. de birebir mahkemeye geçerken, üye N.T.D. yerini korumuştu.

Öte yandan, olağan koşullarda yönetim mahkemesi salonunda gerçekleşmesi beklenen duruşma, yapılan son değişiklikle Marmara Cezaevi Yerleşkesi’ndeki duruşma salonuna alınmıştı.